Bridgeclub de Tempel - Bridge-weekend
Bridge-weekend
Ondergetekende gaat met enige regelmaat met Annie van Lierop (u welbekend) naar bridge-weekenden of bridge-vakantie!
Om te laten zien hoe goed we kunnen bridgen?
Nou, dan zouden we al snel door de mand vallen, want behalve dat we zelfs nooit boven de middelmaat uitkomen, vallen we op door onze eenvoudige biedingen, onze gelatenheid bij wederwijdse fouten (en blunders) en onze onverschilligheid bij ’t aanhoren van de uitslag.
Waar gaan we dan voor? - We zijn weg - We worden verzorgd - Ons bed wordt gedekt - Ons eten klaargemaakt en opgediend en overdag vermaken we ons met shoppen - terrasjes - omgeving verkennen en luieren.
Wat willen we nog meer!
Ons laatste weekendje was naar Gulpen.
’n Oud hotel op ’n stijgende (of dalende) weg zonder parkeerplaats.
De auto moest onder in ’t dorp geparkeerd worden, wat ’n ernstige aanslag was op mijn gevoelige kuitspieren en uithoudingsvermogen, want stijgende wegen kom ik in mijn omgeving niet tegen.
Maar dat werd weer gecompenseerd door ’t uitzicht vanuit onze kamer.
Het had net gesneeuwd en we waanden ons op wintersport.
Het eten was heerlijk - ’t bridgen ging redelijk en we leerden weer enkele afleidingstrucs, die wij misschien binnen onze club nog wel ‘ns kunnen gebruiken:
- Kijk ongeveer twee minuten naar ’t plafond om te beslissen of je ‘n 2 of ‘n 3 zult bijgooien
- Veel steggelen
- Veel alerteren, zodat niemand meer weet waar ’t over gaat en de tegenstander nekklachten krijgt!
- Nieuwe conventies spelen (puppy-stayman? Uitleg te krijgen bij ondergetekende).
Maar op ons had dat, behalve op onze lachspieren, niet veel invloed!
We gingen “moe maar voldaan” en ongeveer een kilo zwaarder weer naar ons vlakke, maar ook mooie Brabant terug.
Annemarie Verheijden